Hoeveel beveiligers per bezoeker op een evenement?

Het is een van de eerste vragen die organisatoren zichzelf stellen zodra ze een offerte bij een beveiligingsbedrijf opvragen: hoeveel beveiligers heb ik eigenlijk nodig? Het eerlijke antwoord is minder simpel dan een rekensom van bezoekersaantal gedeeld door een vaste verhouding. Er bestaat in Nederland geen wettelijke norm die het aantal beveiligers per bezoeker voorschrijft - de gemeente bepaalt dit per evenement, op basis van een risico-inschatting.

Bestaat er een landelijke norm?

Nee. Zowel gespecialiseerde beveiligingsorganisaties als vergunningverleners zijn hier duidelijk over: er is geen norm of eenvoudige rekensom voor het benodigde aantal beveiligers bij een evenement (Event Safety Institute). De uiteindelijke beslissing ligt bij de gemeente en, waar relevant, de politie, die kijken naar het soort evenement, de locatie, de mogelijke dreiging en de manier waarop de organisatie zelf is ingericht (Flexteam Security). Met andere woorden: twee vergelijkbare evenementen met evenveel bezoekers kunnen in verschillende gemeenten - of zelfs binnen dezelfde gemeente in verschillende jaren - een ander aantal beveiligers voorgeschreven krijgen.

Welke vuistregel gaat er vaak rond - en waarom moet je die met een korrel zout nemen?

In vrijwel elk artikel over dit onderwerp duikt een vuistregel op van ongeveer één beveiliger per 250 bezoekers, met een minimum van twee beveiligers per evenement. Die verhouding wordt veel geciteerd, maar de herkomst ervan is diffuus: verschillende bronnen leiden hem terug op een scriptie van een politieacademiestudent die op zijn beurt verwees naar een buitenlandse richtlijn uit het verleden. Andere beveiligingsorganisaties en gemeenten hanteren in de praktijk andere verhoudingen, uiteenlopend van ongeveer 1 op 100 tot 1 op 500 bezoekers, afhankelijk van het type evenement (Code Beveiliging). Gebruik zo’n vuistregel dus hooguit als heel ruwe eerste inschatting bij het aanvragen van een offerte - nooit als het getal waarmee je een vergunningsaanvraag onderbouwt.

Welke factoren bepalen het werkelijke aantal wél?

De vergunningverlener - meestal de gemeente, geadviseerd door politie en soms de GHOR - weegt een combinatie van factoren mee die per evenement verschillen:

• het verwachte bezoekersaantal en de samenstelling van het publiek;
• of er alcohol of drugs in het spel zijn, en het tijdstip van de dag;
• de inrichting van het terrein: aantal in- en uitgangen, vluchtroutes, overzichtelijkheid;
• het type programma - een zittend concert vraagt iets anders dan een mosh pit of een derby;
• weersomstandigheden en de kans op onrust bij bijvoorbeeld een sportuitslag;
• de risicoklasse waarin het evenement is ingedeeld door de gemeente.

Die laatste factor is direct verbonden met de manier waarop gemeenten evenementen classificeren in risicoklassen (vaak aangeduid als A, B en C) - lees daarover meer in ons artikel over risicoanalyse van een evenement.

Wie beslist uiteindelijk, en hoe leg je het vast?

De formele beslissing over het aantal en de inzet van beveiligers ligt bij de vergunningverlener, maar in de praktijk kom je er samen met een gecertificeerde beveiligingsorganisatie uit: zij vertalen de risico-inschatting naar een concreet inzetplan met aantallen, functies (toegangscontrole, surveillance, een bevelvoerder) en posities op het terrein. Dat inzetplan hoort als onderdeel “toezicht en beveiliging” thuis in het veiligheidsplan, inclusief een plattegrond met posities.

En na de inzet: wat gebeurt er met wat beveiligers signaleren?

Een goed onderbouwd aantal beveiligers is maar de helft van het verhaal. Minstens zo belangrijk is wat er gebeurt met de meldingen die zij tijdens het evenement doen: een incident bij ingang 2, een vermiste persoon, een dreigende opstopping. Zonder centrale registratie eindigen dat soort signalen al snel in een portofoonmelding die niemand meer terugvindt. Leg meldingen daarom vanaf het eerste moment vast met tijdstip, locatie en opvolging, zodat centralisten, beveiliging en hulpverlening vanuit dezelfde informatie werken - en zodat je achteraf, bij de evaluatie of een vraag van de gemeente, exact kunt reconstrueren wat er is gebeurd.